Categorie archief: Hupomnēmata

Soms, als hij de slaap niet kan vatten en voor het raam gaat staan, ziet hij helder zijn tegenspraak. Hoe hij door naar een nieuwe Fabian te verlangen, juist erg op de oude Fabian blijft lijken. Hoe hij onmogelijk is … Lees verder →

‘Ik heb lak aan mooie manieren en ik ben niet zo’n clown als u met een das en een wit boordje,’ snauwde de cameraman. ‘Uw zwarte nagels en uw versleten trui zijn niets nieuws onder de zon,’ zei Bertlef. ‘Lang … Lees verder →

Een reporter vroeg een schrijver of hij nog zou schrijven indien hij na een of andere nucleaire ramp als enige overlevende op de planeet zou achterblijven. ‘En jij?’ vroeg de schrijver droog, ‘zou jij nog verslag uitbrengen?’

It struck me as I waited that all great enterprises are about logistics. Not genius or inspiration or flights of imagination, skill or cunning, but logistics. Building pyramids or landing spacecraft on Jupiter or invading whole continents or painting divine … Lees verder →

As the big toe of a saint’s statue gradually disappears under the onslaught of his devotees’ kisses, so the Big Toe of reality dissolves slowly but inexorably under perpetual exposure to the continuous Kiss of mankind. The higher the density … Lees verder →

There is a crack in everything, that’s how the light gets in. (L. Cohen)

We aim so high, and yet we miss the target. (Hemingway)

Hupomnēmata zijn kleine notitieboekjes. In de Antieke tijd werden ze gebruikt om de vluchtigheid van het inzicht tegen te gaan. In plaats van zichzelf te verliezen in de zucht naar steeds meer (steeds minder verwerkte) kennis – de ondeugd der … Lees verder →