Klara-‘Zomerhuis’-kaartje aan Regina Spektor.

Lieve Regina,

Je zingt dat je je nog nooit ten volle aan iemand hebt gegeven, dat je altijd met één voet op de grond blijft staan. En dat het misschien wel zelfbescherming is, maar dat je in je geest nu eenmaal al die stemmen hoort, al die muziek, al die woorden — die keer op keer je hart breken. Je voet op de grond, jouw trouw aan je kunst, is tegelijkertijd een voet die hoog boven de wolken een dartel, utopisch pasje danst.

Maar in het volgende couplet al keer je alles om. Vraag je je af wat er zou gebeurd zijn als je hém nooit was tegengekomen en jullie elkaar nooit hadden gekust, en je alleen maar trouw was gebleven aan al die liefdesliedjes van je, die nog voor de val, je val moesten breken.

Toen ik je enkele weken geleden, op het allerlaatste concert van je tournee, voor het eerst in mijn leven live aan het werk zag, ben ik heel hard beginnen te huilen. Want die breekbaarheid in je stem, die misschien wel schuilt in precies deze trouw aan je dubbele liefdesleven, mocht ik nu ook gestalte zien krijgen. Je gaf je aan het publiek, aan ons, aan mij — net door dat nooit ten volle te doen en er altijd voor te zorgen dat dat dansende voetje van je op andere grond dan het podium bleef rusten. Je was een en al kracht en vastberadenheid. En tegelijkertijd was je broos als een stengel in de wind. Toen iemand uit het publiek — en ik was het niet — heel luid riep dat hij van je hield, moest je je hand voor je mond houden en je lach delen met je bandleden. Je had je haar die dag gewassen, zei je blozend, en nu zaten er allemaal spinnetjes in je haar. En toen je op het einde voor ons boog, lieve Regina, was het niet je volle, ik neem aan, overheerlijke boezem die me opviel, maar wel dat minuscule bocheltje dat je in de maak hebt. En verloren in je stem, je woorden, je muziek, huilde ik verder — gebroken door jouw breekbaarheid.

ps: Toen een stem na het optreden meldde dat er een after-party was om de tournee af te sluiten, voelde ik me tamelijk persoonlijk aangesproken. Maar een menselijke kleerkast, met heel andere stemmen in zijn veiligheidsoortjes dan de jouwe, zette me weer met beide voeten op de grond. Ook dansend kwam ik er zonder after-partyticket niet in. Ik knoopte een praatje met de man aan, maar jammer genoeg was hij enkel voor rede vatbaar. De man glimlachte. Ik glimlachte terug, dankte hem, ging naar buiten, zette me in het gras en… huilde verder. En besefte toen pas wat voor een geweldige after-party dit was. Dank je ook daarvoor, lieve Regina!

Herbeluister het hele ‘zomerhuis’-programma.

Luister hier naar het bewuste Spektor-nummer, ‘Fidelity’.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s