De orde der Ortesianen

img_1732

Ik moest meer gaan zwemmen: iedere keer ik naar het zwembad ga, kom ik fijne mensen tegen. Geen betere plek om bij te praten dan in het water, uitblazend na de inspanning… tot je kou krijgt en weer verder zwemt. In zwembaden hangt altijd een optimistische en opgeruimde sfeer, alsof met het uittrekken van de kleren, mensen ook alle pretenties laten varen… Lichtbehaarde hominiden onder elkaar… Iedereen is vriendelijk en tegemoetkomend, terwijl de redders langs de kant het alles minzaam aanzien. Op de duur ga je de andere vaste bezoekers herkennen en groet je elkaar beleefd bij kruising in het water. Ik heb zelfs een naam bedacht voor deze waterratten: Ortesianen, doopte ik hen.

De Ortesianen vormen een bijzondere diersoort: in het dagelijkse leven vallen ze niet op en het Ortesianisme valt hen in geen geval af te lezen… Pas als je hen wat beter leert kennen, stoot je vroeg of laat op zo’n verregaande mate van zelfrelativering dat je onbewust terugdeinst, alsof je een ijzige wind langs je heen voelt strijken… wat de Ortesianen steeds een heimelijk, bijna onzichtbaar glimlachje ontlokt. Ortesianen hebben nooit kwaad in de zin, maar dat was ook niet de reden dat de schrik je om het hart sloeg. Het was eerder een onpeilbare afgrondelijkheid die zich voor je opent, alsof je door een telescoop temidden van het mysterieuze heelalzwart plots de glanzende, cyclopische presentie van een onbekende planeet ontwaart. Een fonkelend reuzenoog, dat je blijft aanstaren, in welke hoek van je bestaan je je ook terugtrekt… Pas als dat gevoel je overvalt, weet je dat de kans groot is dat je met een Ortesiaan te doen hebt. Daaraan, en enkel daaraan, kan je deze bijzondere creaturen herkennen – je herkent hen in jezelf.

Ortesianen zijn geen kuddedieren, ja, je zou haast gaan vermoeden dat het zelfs geen gemeenschapsdieren zijn, maar dat zijn het wel. Ze zijn zelfs zeer sociaal, maar wel telkens op diezelfde onbetrokken, bijna ascetische wijze die zo typisch voor ze is. Verwar dit echter niet met eenzaamheid, want dat zou pure projectie zijn: eenzaam zijn ze niet, de Ortesianen. En het is dan ook niet uit persoonlijke nood dat ze elkaar bij gunstige temperaturen opzoeken. Ze treffen elkaar, haast bij toeval, omheen waterpoelen, zwembaden, niet al te onstuimige rivieren en als het even kan: zeeën of oceanen. Ja, water is hun element, en telkens ze hun vaak kolossale lichamen onderdompelen en langzaam maar zeker beginnen vooruit te komen, is het alsof ze oplossen en nog slechts een rimpeling vormen in het grillige cohesieveld van het speelse wateroppervlak…

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s